http://www.img98.com/images/ur9xdqxjb87k9j1z8h6p.jpg

http://www.img98.com/images/v5yd05bioc940ezr587.jpg

http://www.img98.com/images/z1s6ysexzswzag32j1vh.jpg

http://www.img98.com/images/tqp8313xngbsq3rw522f.jpg

http://www.img98.com/images/qmwhew0plvtxy5bmi9q.jpg

http://www.img98.com/images/222d0znby6fpzphhjlgb.jpg

دردونه مامان و بابا ، بلاخره ۱ ساله شد . حالا ما صاحب یه پسر کوچولوی یک ساله شیطون هستیم که یک لحظه آروم و قرار نداره و دائم در حال بالا و پائین پریدن و دست زدن به چیزای خطرناک و ممنوعه است فکر کنم راستی راستی خودش هم فهمیده که دیگه ۱سالش شده.

پارسا جان بعد از اون مریضی وحشتناک قبل از تولدت و گذروندن روزای سخت مریضی تصمیم گرفتیم که بریم مسافرت اون هم به شهر زیبا و دوست داشتنی تبریز که مامان و بابا خیلی اونجا رو دوست دارن توی مسافرت هم شما پسر خیلی خوبی بودی و اصلا اذیت نکردی فقط یه کم بی اشتها شده بودی .

یکی از شبهایی که تبریز بودیم دوست بابایی ما رو به رستوران دعوت کرد که اونجا با خاله عاطفه و امیر محمد کوچولو آشنا شدیم و کلی هم از مصاحبتشون و پذیراییشون لذت بردیم . دو روز بعد هم که تولد شما بود ما تصمیم گرفتیم امیر محمد رو به عنوان مهمون ویژه دعوت کنیم که با حضور مامانی و دایی و مامان و بابا و امیر محمد و خاله عاطفه و بابای امیر محمد توی یه رستوران سنتی برای شما تولد گرفتیم که دوست بابایی زحمت کشیدن یه صندلی بادی فیلی بهت هدیه دادن . همونی که شما خیلی دوستش داری و روزی ۱۰ بار از این ور خونه میبریش اون ور و روش میشینی برنامه کودک می بینی.تازه دوست داری عصرونه ات رو هم روی صندلیت بخوری.(قربونت برم که از الان نظر داری)

بعد از تولد هم با بدرقه گرم امیر محمد کوچولو برگشتیم تهران. چند روز بعد هم یه تولد دسته جمعی با دوستای خودت توی پارک گرفتیم که خاله بهار زحمت کشیده بودن یه کیک تهیه کرده بودن که عکس همه نی نی های مردادی روش بود. خاله تی تی هم از همون عکس یادگاری به همه دادن. خاله آرزو برای همه کلاه تولد گرفته بودن . خاله صنم برای همه نی نی ها یه کارت تبریک ناز تهیه کرده بودن خاله مهتاب به همه نی نی ها خودکار عروسکی داد خاله فاطمه برای همه شکلات گرفته بود ... خلاصه عصر به یادموندنی شد برای هممون ما هم چون مامانی رو برده بودیم کلی بهمون خوش گذشت...

هر بار که نگاهت می کنم باورش برایم سخت است که این من بودم که جرات کردم کسی را که از گوشت و پوست و استخوان است در وجودم بپروانم . چطور باور کنم که پسرک باهوش و مهربانی که هر روز صبح چشم های پر فروغش رو به من میدوزد و با همه حس کودکانه اش می بوستم همان جنین کم تحرک سال قبل است. چطور باور کنم تویی که امروز با همه توانت تلاش می کنی تا قدم های کوچکت رو مستقل از من برداری همان افکار و شجاعت دو سال قبل منی .

آری من دو سال قبل شجاع شدم جرات کردم و تمام قوای به القوه مادرانه ام رو جمع کردم تا تو بعد از گذشت دوران جنینی و نوزادیت درست شب قبل از تولد یک سالگیت چند ثانیه ای بایستی بی من و مستقل از من و من بال بگیرم و با همه قوای بالفعل مادرانه ام از شوق دیدن این لحظه فریاد بزنم.

پسرک نازنینم یک سال از عمر زیبایت گذشت . و یک سال از عمر مادری من . خواستم بدونی با به دنیا آوردنت و بزرگ کردنت هر لحظه وجود فرشته ای پاک را در کنارم داشتم که به پرکت معصومیتش خداوند من را هم نگاه میکرد.ممنون بابت همه حس های قشنگی که به من بخشیدی.

خدایا سر چشمه این علق و علاقه ما به هم هیچ کس جز خودت نیست که تو مهربانی و مهربانی رو می آموزی. کمکم کن آنی باشم که باید باشم.

نوشته شده در دوشنبه 19 مرداد1388ساعت 12:25 بعد از ظهر توسط پاییزا| |